Creatief met de rechten van het kind deel 2

Theatermaker Max Douw (1983) studeerde in 2007 af aan de Amsterdamse Toneelschool & Kleinkunstacademie. Afgelopen theaterseizoen presenteerde Harlekijn Holland BV zijn solovoorstelling “Het Debuut”. Sinds de zomer is Max te zien zijn in zijn tweede avondvullende solovoorstelling “Het Debuut-deel 2” ( zie ook http://www.harlekijn-holland.nl )
In oktober 2009 vertelde en zong Max samen met Boy Ooteman en Gaëtane Bouchez het verhaal “Alfred Jodocus Kwak” met het Residentie Orkest. Max vertelt aan Saskia Klomps over zijn ervaringen in Onderwijsland.


“Sinds mijn afstuderen aan de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunstacademie ga ik regelmatig als externe de school in en verzorg een project. Contact met kinderen en jongeren schopt me van mijn artistieke eiland af, inspireert me als kunstenaar en voedt me als mens.

Een poëzieproject op een gymnasium in Oegstgeest, een optreden voor 800 VMBO`ers in het FC Utrecht Stadion, of in de huid van Alfred Jodocus Kwak, een voorstelling voor basisscholen, groep 1, 2, 3, 4 en 5.
Groepen zes ontmoet ik als ik mijn voorstelling “Muzikanten zijn net mensen” met het Residentie Orkest speel. Daarnaast geef ik trainingen aan docenten, directies en besturen VO vanuit de Rodingroep (Den Haag).

Mijn ervaringen in de Nederlandse onderwijswereld zijn niet in één zin te beschrijven.

Wel heb ik geleerd dat deze sector staat of valt met de liefde voor elk kind.
En dat is mensenwerk.
Zoveel verschillende docenten als er zijn, zoveel scholen zijn er. Vooral bij mijn werk op basisscholen is dat heel duidelijk te zien.
Het gedrag van de juf verklaart vaak direct het gedrag van de kinderen.
Zo reageren kinderen heel zuiver op wat ik als performer doe. Als ik het goed doe zijn de groepen een lief, enthousiast en begeistert publiek.
Als ik het niet goed doe worden ze onrustig. Een jongetje dat opstaat tijdens de voorstelling en mee gaat spelen kan je niet negeren.
Je geeft het een plek in de voorstelling. Het meisje dat begint te huilen, daar ga ik naar toe.

Toen ik voor de pubers in Utrecht optrad was dat niet anders. Ook deze mensen willen gezien worden, erkend worden.
Dat is de spiegel die ons door kinderen en jongeren wordt voorgehouden. We leven in een wereld van wetenschap, denkramen.
Teveel cognitie, te weinig gevoel. Terwijl het gevoel juist zo groots aan het ontwaken is deze tijd.
Bij kinderen én grote mensen.
En dat is een prachtige kans om deze wereld beetje bij beetje te transformeren. Maar als grote mensen niet met hun gevoel kunnen omgaan,kunnen ze het hun kinderen ook niet leren.

Gelukkig zijn er veel mensen in onderwijsland met een grote liefde voor het kind. En heb ik het de afgelopen vier jaar ook vaak zien gebeuren:
Dat kinderen leren van grote mensen, maar grote mensen ook van kinderen.
Dat kinderen en jongeren worden gezien en erkend. Dat leerlingen leren vertrouwen op hun intuïtie, hun gevoel.
Waar kinderen door wie ze zijn grote mensen toestemming geven het kind in zichzelf te bevrijden.

En altijd als ik weer in verbinding geweest ben met kinderen of jongeren, Weet ik het zeker:
Een betere wereld begint bij het kind.”

Herman van Veen:
“…Max Douw is een kleinkunstenaar die je eigenlijk met niemand kan vergelijken. Hij heeft een wonderlijke blik op het leven, een lenig lijf en grote muzikale vaardigheden. Zag hem al vaak op de toneelschool in Amsterdam en de voorstellingen die we inmiddels al samen deden. Ben van hem gaan houden en ervan overtuigd dat als u hem zou zien dat ook gaat doen..”
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: