Twee voorvallen met PowerPoint

Het is een bijzonder verhaal, maar ik heb uit de eerste hand vernomen. Vierde klas voortgezet onderwijs. Een jongen en een meisje – laten we hen Peter en Kim noemen – hebben verkering, maar het gaat uit. Niet veel later moet Peter een werkstuk presenteren voor de klas. Daarbij gebruikt hij PowerPoint. Dat gaat lekker tot en met dia 3, want bij dia 4 komt zijn ex Kim in beeld. Schaars gekleed. Om onduidelijke redenen blijft de foto nog zo’n anderhalve minuut in beeld en dat zorgt voor flinke deining in de klas en in een later stadium natuurlijk ook op schoolniveau. Er worden dan ook maatregelen genomen, en geen halve. Want: vanaf nu is het verboden PowerPointpresentaties te houden. Advies is om voortaan een flapover te gebruiken. Nogmaals: echt gebeurd.

Best ingewikkeld. Moet Peter nog wat leren? Of de docent, of de school? Of misschien wel Kim?

Geen PowerPoint?

Een andere PowerPointcasus. Een leerling (andere school dan zojuist) vertelde me dat de verschillende projectgroepen in zijn klas allemaal hun project moesten presenteren. Zijn groep werd als beste beoordeeld en een pikante bijzonderheid was dat ze als enige groep geen PowerPoint hadden gebruikt! Dat was een bewuste keuze want ‘PowerPoint leidt alleen maar af’.

Pff, het wordt dus nog een beetje complexer. We hebben al twee redenen om geen PowerPoint te gebruiken: het wordt misbruikt en het leidt af. Moeten we dus digitale presentatiemiddelen afzweren? Natuurlijk niet. Ooit waren er rotstekeningen, smartlappen, schilderijen, een krijtschoolbord, allemaal bedoeld om verhalen kracht bij te zetten met visuele middelen. Het publiek stelt dit op prijs en daarom blijven publieke sprekers dit soort middelen gebruiken. Maar wat als iemand zo’n middel misbruikt?

Transfer

Inderdaad, dat kan. Net zoals er een krant kan verschijnen met een artikel dat je niet gepast vindt. Dan ga je toch echt niet de krant opdoeken. Gek, zou je denken, dat ieder zoiets bij een krant heel normaal vindt, maar dat bij een mislukte PowerPointpresentatie mensen in een kramp schieten. Maar misschien is het niet zo vreemd. Het is wat we in het onderwijs altijd constateren: een transferprobleem. Het is het probleem van de leerling die een dictee foutloos maakt, maar in een opstel niets van goede spelling bakt. Wat je in één situatie leert, beheers je niet automatisch in een andere. Dat is ook wat speelt bij mediawijsheid. Die media zijn er nu eenmaal, leer ermee omgaan (lesgevenden én leerlingen) en het leven wordt een stuk prettiger.

Advertenties
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: