Nooit nooit

apple_logo_640x480Ik zat in de trein een beetje te werken op mijn macbook. Wegens logistieke problemen van de NS had ik onderweg in een andere trein moeten overstappen, waardoor ik nu in een stoptrein zat. Ik bereidde me voor op een langzame reis. Het kon erger, want ik had een zitplaats en heel veel anderen niet.

Een gesprek
Naast me zat een jongen, een jaar of dertien. Hij keek even naar de computer en vroeg: ‘Is dat een Mac?’
‘Ja, mooi hè?’, zei ik.
Hij knikte heftig. ‘Ik wil er ook wel zo een.’
‘Het is niet eens het nieuwste model,’ legde ik uit. ‘De nieuwere zijn heel dun’.
‘Hoe duur is zo een dan?’
‘Ik denk zo’n 900 euro.’
Er verscheen een uitdrukking op zijn gezicht die het midden hield tussen ‘dat haal ik nooit’ en ‘zeg nooit nooit’.

“Je moet misschien iemand heel lief aankijken,’ zei ik.
Ik zag aan een nieuwe blik wel dat hij niet direct zo iemand op het netvlies had.
‘Of flink sparen’, zei een vrouw tegenover ons. Vriendelijk bedoeld, maar ik had het idee dat ‘sparen’ voor hem hoorde bij zijn ‘dat haal ik nooit’-kant.
Ik deed een nieuwe suggestie. ‘Je kunt ook bellen naar Apple en vragen of je reclame voor hun mag maken.’
Zie je wel, zag ik hem denken: zeg nooit nooit. Zijn ogen werden wat groter. ‘Ja, want ik kan hem goed gebruiken op school.’
‘Gebruiken jullie ook Apples op school?’
‘Bijna alleen maar,’ zei hij. ‘Ik zit op het Grafisch Lyceum.’ Hij legde uit dat de dingen die ze deden op zijn school makkelijk op een Mac uit te voeren waren. Ik kon dat wel beamen en liet hem zien hoe eenvoudig je bijvoorbeeld een afbeelding kon maken van een deel van het beeldscherm. Had ik net de dag daarvoor zelf geleerd, dus dat was nog vers. We bekeken ook nog FluidTunes waarmee je iTunes kunt bedienen door alleen maar naar het beeldscherm te wijzen. En PhotoBooth dat zo handig is om foto’s van jezelf te maken. Het werd zowaar gezellig.
Nu wil het geval dat ik niet onbekend ben op het Grafisch Lyceum. Een aantal jaren geleden liep ik daar rond om een project te doen en had ik goede contacten met een van de docenten daar. De jongen zei dat hij die docent zeker kende. Nou, dan moest hij hem namens mij maar de groeten doen, zei ik. Hij schreef mijn naam netjes op in zijn agenda en zou het zeker doen. Op het station gingen we weer uiteen.

Nu hoop ik eigenlijk dat de docent van de jongen hem de gelegenheid geeft om zijn medeleerlingen over ons gesprek te vertellen. Over zijn wens om zelf een laptop te bezitten bijvoorbeeld. Misschien dat zijn klasgenoten wel met hele goede suggesties komen. Of over het feit dat hij een wildvreemde aansprak die iemand bleek te kennen die hijzelf ook goed kende. En dat die klasgenoten dan denken: Hé ik zal ook zomaar eens iemand aanspreken. Wie weet wat het oplevert. Allicht een goed idee. Zeg nooit nooit.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: